MC5: DE LUIDE REVOLUTIE UIT DETROIT

De MC5 was niet zomaar een band, maar een ontmoetingspunt van de industriële kracht van Detroit, de rebelse jeugd en radicale politiek. Zoals in het document wordt gezegd: "Dit is de apotheose van de cultuur van Detroit."



1. Oprichting en de "Shop Rat" identiteit
De wortels van de band gaan terug tot 1963, in Lincoln Park, Michigan. De twee oprichtende gitaristen, Wayne Kramer en Fred "Sonic" Smith, waren jeugdvrienden die verbonden waren door snelheid, energie en rock-'n-roll (Chuck Berry, Dick Dale).

• Oorsprong van de naam: De naam werd bedacht door zanger Rob Tyner. Hij wilde een naam die klonk als het serienummer van een onderdeel (bijv. van een carburateur). MC stond voor "Motor City" (de bijnaam van Detroit), en de 5 voor het aantal leden. Dit paste perfect bij de stad waar de ouders van iedereen in autofabrieken werkten.
• Ontsnapping uit de arbeidersklasse: De leden groeiden op als "shop rats" (fabrieksratten). Voor hen was de band het enige alternatief voor uitzichtloos fabriekswerk. Volgens Kramer waren ze waarschijnlijk criminelen geworden als ze de rock niet hadden gevonden.
• Het legendarische trio: De interne dynamiek werd gevestigd door een gevecht op een parkeerplaats in 1964 tussen Tyner and Smith. Toen Smith Tyner niet met geweld kon verslaan, realiseerden ze zich dat intellectuele en muzikale gemeenschap ("symbiose") de juiste weg was in plaats van fysieke kracht.

2. Muziekstijl: Waar "Hot Rod" en Free Jazz elkaar ontmoeten
Het geluid van MC5 was uniek aan het einde van de jaren 60. Er werd een parallel getrokken tussen het gebrul van een 400 pk sterke hot rod-auto en een luide elektrische gitaar.

• Invloeden: Hoewel ze vertrokken vanuit bluesrock, werden ze diep geïnspireerd door free jazz (John Coltrane, Sun Ra, Archie Shepp). Ze probeerden het schreeuwende, extatische geluid van saxofoons te imiteren op gitaren.
• "Black to Comm": Dit vroege nummer (waarvan de titel afkomstig is van de kleuren van de draden van het PA-systeem: Black to Common) was gebouwd op een gigantische, ronkende riff die in staat was een zaal in 30 seconden leeg te vegen. Dit was het moment waarop ze beseften dat ze op iets radicaal nieuws waren gestuit.

3. Politiek en de White Panthers
Het lot van de band raakte verstrengeld met dichter en activist John Sinclair, die hun manager werd. Sinclair radicaliseerde de band en ze richtten de White Panther Party op (ter ondersteuning van de Black Panthers).

• 1968, Chicago: MC5 was de enige band die opstond en speelde bij de protesten tegen de Vietnamoorlog tijdens de Democratische Nationale Conventie, terwijl de politie de menigte om hen heen brutaal in elkaar sloeg.
• De optredens: Hun podiumshow was provocerend: ze traden vaak op met ongeladen geweren en aan het einde van het concert werd Tyner symbolisch neergeschoten door een onzichtbare "sluipschutter".

4. Kick Out the Jams: Schandaal en ondergang
Het eerste album van MC5, Kick Out the Jams (1969), brak met tradities: in plaats van een studio-opname legden ze een live-concert vast in de Grande Ballroom van Detroit om de rauwe energie over te brengen.

• Het "Motherfucker" incident: Vanwege de beruchte opening van het titelnummer ("Kick out the jams, motherfuckers!") boycotte warenhuisketen Hudson’s het album. De band reageerde hierop met een advertentie: "Fuck Hudson’s!". Omdat de advertentie het logo van hun label Elektra bevatte, werd de band onmiddellijk ontslagen.
• Verval: Hoewel ze overstapten naar Atlantic Records en twee uitstekende studioalbums uitbrachten (Back in the USA, High Time), leidden drugsgebruik, politieke druk en commerciële mislukkingen in 1972 tot het uiteenvallen van de band.

5. Nalatenschap (Invloed op de rockmuziek)
De MC5 wordt vandaag de dag beschouwd als een van de belangrijkste voorlopers van de punkrock (proto-punk).

• De uitvinding van punk: Volgens Tom Morello (Rage Against the Machine) hebben zij in wezen de punkrock uitgevonden. Zonder hen zouden de Stooges, de Ramones of The Clash niet hebben geklonken zoals ze deden.
• Raauwe energie: Ze lieten zien dat muziek collectieve bewustzijnsbevrijding en een politiek wapen kan zijn. Ze brachten een intensiteit op het podium die destijds ongekend was.
• Nasleep: Hoewel de meeste leden (Tyner, Smith, Davis, Kramer, Thompson) inmiddels zijn overleden, is de betekenis van de band erkend: in 2024 werden ze opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Hun laatste album, Heavy Lifting, verscheen postuum in oktober 2024.

Het verhaal van MC5 gaat over vrijheid en verzet. Zoals Wayne Kramer het verwoordt: "Het doel van de band was om mensen bij elkaar te brengen, geesten te bevrijden en het politieke establishment te verwerpen." Ze begonnen in de rokerige fabriekswijken van Detroit en veranderden uiteindelijk het DNA van de rockmuziek.