Magyar
English
Deutsch
Español
Français
Polski
Čeština
Italiano
Português
日本語
Svenska
Suomi
Slovenščina
EEN KORTE GESCHIEDENIS VAN CRASS
Crass was een Engelse anarcho-punkband en kunstcollectief, opgericht in 1977 in Epping, Essex. Tot de leden behoorden Steve Ignorant, Penny Rimbaud, Gee Vaucher, N.A. Palmer, Phil Free, Pete Wright, Eve Libertine, Joy De Vivre, Mick Duffield, John Loder en Steve Herman. Crass promootte het anarchisme niet alleen als een politieke ideologie, maar als een levensstijl en verzetsbeweging. Ze speelden een belangrijke rol bij het initiëren van de anarcho-punkbeweging en steunden zaken als directe actie, dierenrechten, feminisme, antifascisme en milieubescherming. Ze stonden bekend om hun DIY (do-it-yourself) aanpak; via hun eigen label, Crass Records, oefenden ze volledige auteursrechtelijke controle uit over hun uitgaven.
De bandleden traden op in zwarte kleding in militaire stijl, en hun podiumachtergronden combineerden verschillende machtssymbolen – zoals het kruis, de swastika, de Union Jack en de ouroboros. Crass kritiseerde vaak de punk-subcultuur zelf en de jeugdcultuur. Hun eerste plaat, The Feeding of the 5000, verscheen in 1978, maar werd gecensureerd vanwege de godslasterlijke inhoud van één nummer, wat hen ertoe aanzette hun eigen label op te richten. Latere albums zoals Stations of the Crass (1979), Penis Envy (1981) und Christ – The Album (1982) hadden allemaal een aanzienlijke impact op de punk- en alternatieve muziekscene.
Crass maakte in hun muziek en kunst vaak gebruik van geluidscollages, poëzie, improvisatie en avant-gardistische elementen. Verschillende bandleden lieten zich inspireren door klassieke muziek, free jazz en avant-gardistische componisten zoals John Cage en Stockhausen. De band nam ook deel aan directe politieke acties, zoals graffiti, pamfletten, het organiseren van kraakpanden en het ondersteunen van politieke evenementen. Een van de bekendste schandalen van Crass was "Thatchergate": ze maakten een vervalste geluidsopname van een gesprek tussen Margaret Thatcher und Ronald Reagan, die door zowel de Britse als de Amerikaanse regering serieus werd genomen.
De band ging in 1984 uit elkaar, deels door interne meningsverschillen en juridische problemen. Na het uiteengaan zetten sommige leden hun artistieke en politieke activiteiten voort in formaties zoals Crass Collective, Crass Agenda en Last Amendment. De visuele identiteit van Crass werd voornamelijk gecreëerd door Gee Vaucher, die collages en schilderijen maakte voor de platenhoezen, die later ook op tentoonstellingen te zien waren. De erfenis van de band is aanzienlijk: ze beïnvloedde de anarchistische beweging, de vredesbeweging en talloze latere punk- en alternatieve bands, zoals Fugazi of Neurosis.
Volgens de filosofie van Crass is er "geen andere macht dan jijzelf", en ze verkondigden deze zelfbeschikking en dit individualisme in al hun activiteiten. Hun platen en publicaties genieten vandaag de dag nog steeds een cultstatus, en Crass blijft een bepalende naam in de geschiedenis van de punk.
Crass was een Engelse anarcho-punkband en kunstcollectief, opgericht in 1977 in Epping, Essex. Tot de leden behoorden Steve Ignorant, Penny Rimbaud, Gee Vaucher, N.A. Palmer, Phil Free, Pete Wright, Eve Libertine, Joy De Vivre, Mick Duffield, John Loder en Steve Herman. Crass promootte het anarchisme niet alleen als een politieke ideologie, maar als een levensstijl en verzetsbeweging. Ze speelden een belangrijke rol bij het initiëren van de anarcho-punkbeweging en steunden zaken als directe actie, dierenrechten, feminisme, antifascisme en milieubescherming. Ze stonden bekend om hun DIY (do-it-yourself) aanpak; via hun eigen label, Crass Records, oefenden ze volledige auteursrechtelijke controle uit over hun uitgaven.
De bandleden traden op in zwarte kleding in militaire stijl, en hun podiumachtergronden combineerden verschillende machtssymbolen – zoals het kruis, de swastika, de Union Jack en de ouroboros. Crass kritiseerde vaak de punk-subcultuur zelf en de jeugdcultuur. Hun eerste plaat, The Feeding of the 5000, verscheen in 1978, maar werd gecensureerd vanwege de godslasterlijke inhoud van één nummer, wat hen ertoe aanzette hun eigen label op te richten. Latere albums zoals Stations of the Crass (1979), Penis Envy (1981) und Christ – The Album (1982) hadden allemaal een aanzienlijke impact op de punk- en alternatieve muziekscene.
Crass maakte in hun muziek en kunst vaak gebruik van geluidscollages, poëzie, improvisatie en avant-gardistische elementen. Verschillende bandleden lieten zich inspireren door klassieke muziek, free jazz en avant-gardistische componisten zoals John Cage en Stockhausen. De band nam ook deel aan directe politieke acties, zoals graffiti, pamfletten, het organiseren van kraakpanden en het ondersteunen van politieke evenementen. Een van de bekendste schandalen van Crass was "Thatchergate": ze maakten een vervalste geluidsopname van een gesprek tussen Margaret Thatcher und Ronald Reagan, die door zowel de Britse als de Amerikaanse regering serieus werd genomen.
De band ging in 1984 uit elkaar, deels door interne meningsverschillen en juridische problemen. Na het uiteengaan zetten sommige leden hun artistieke en politieke activiteiten voort in formaties zoals Crass Collective, Crass Agenda en Last Amendment. De visuele identiteit van Crass werd voornamelijk gecreëerd door Gee Vaucher, die collages en schilderijen maakte voor de platenhoezen, die later ook op tentoonstellingen te zien waren. De erfenis van de band is aanzienlijk: ze beïnvloedde de anarchistische beweging, de vredesbeweging en talloze latere punk- en alternatieve bands, zoals Fugazi of Neurosis.
Volgens de filosofie van Crass is er "geen andere macht dan jijzelf", en ze verkondigden deze zelfbeschikking en dit individualisme in al hun activiteiten. Hun platen en publicaties genieten vandaag de dag nog steeds een cultstatus, en Crass blijft een bepalende naam in de geschiedenis van de punk.
