In de muziekgeschiedenis kunnen maar weinig bands beweren dat ze hun tijd zo radicaal vooruit waren als The Stooges uit Ann Arbor, Michigan. Terwijl de wereld eind jaren zestig in het teken stond van de "Summer of Love" en hippie-idealen, ontketenden de Stooges iets veel donkerder, rauwer en gevaarlijker. Zij werden de belangrijkste pioniers van de "proto-punk": zonder hen zouden de Sex Pistols, Ramones of Nirvana niet hebben bestaan.

De band werd opgericht in 1967. Zanger James Osterberg (artiestennaam Iggy Pop) had eerder als drummer gespeeld in lokale blues- en garagerockbands. Hij werd vergezeld door de gebroeders Asheton – Ron (gitaar) and Scott (drums) – en Dave Alexander (bas).

In de beginperiode, toen ze nog The Psychedelic Stooges heetten, leken hun optredens meer op avant-garde performances dan op traditionele concerten. Iggy gebruikte graag huishoudelijke apparaten – zoals een stofzuiger of een blender – om een gierend, lawaaierig geluid te creëren. Scott Asheton drumde op olievaten en Ron speelde hypnotiserende, repetitivene riffs. Volgens de tekst van de documentaire liet Iggy zich inspireren door de kortheid en eenvoud van tv-programma''s (zoals Howdy Doody of Soupy Sales): hij wilde dat zijn songteksten niet langer dan 25 woorden waren, zodat elk woord gewicht kreeg.

De reputatie van de Stooges werd niet alleen opgebouwd door hun muziek, maar ook door de extreme podiumpresentatie van Iggy Pop. Hij was een van de eerste artiesten die zich regelmatig in het publiek wierp (stage diving). Tijdens zijn optredens smeerde hij zich vaak in met pindakaas of rauw vlees, verwondde zichzelf met glasscherven en provoceerde voortdurend de toeschouwers. Volgens de beschrijving van de film benaderde de band de optredens op een "niet-showbizz-manier": vaak stonden ze 10-15 minuten op het podium alleen maar te stemmen, wat het publiek alleen maar meer fascineerde.

Tegen het begin van de jaren zeventig stond de band op de rand van de afgrond. Heroïneverslaving en alcohol verteerden de leden volledig. De documentaire verwijst naar hun laatste tournee als een "dodenmars", waar ze in motorbars speelden en het publiek met flessen naar hen gooide. Platenlabels keerden zich van hen af en de leden raakten verarmd. In 1974 hielden de Stooges definitief op te bestaan, de leden zochten burgerbanen (zoals vrachtwagenchauffeur of elektrotechnicus) en Iggy Pop begon een solocarrière.

Decennialang leek het erop dat de Stooges slechts een voetnoot in de geschiedenis zouden blijven, maar de punk- en grungegeneratie (Nirvana, Sonic Youth, Mudhoney) vereerde hen als heiligen. Kurt Cobain noemde Raw Power zijn favoriete album.

In 2003 kwam de band onverwacht weer bij elkaar. Mike Watt (The Minutemen) nam de bas over en de Stooges kregen eindelijk de erkenning die hen in de jaren zeventig was ontzegd: ze speelden voor uitverkochte festivals over de hele wereld. In 2010 wurden ze opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Het verhaal van de Stooges eindigde definitief in 2016, toen Iggy Pop na de dood van Scott Asheton en Steve Mackay het einde van de band aankondigde.

Hun invloed is onschatbaar. Ze lieten zien dat rockmuziek niet gaat over technische virtuositeit, maar over rauwe eerlijkheid en compromisloze energie. Zoals Iggy Pop het verwoordde in zijn dankwoord: "Muziek is leven, en leven is geen business." De Stooges blijven een blijvend monument voor een tijd waarin muziek nog echt gevaarlijk kon zijn.