W historii muzyki niewiele zespołów może o sobie powiedzieć, że tak radykalnie wyprzedziło swój czas, jak The Stooges z Ann Arbor w stanie Michigan. Podczas gdy pod koniec lat sześćdziesiątych świat rozbrzmiewał „Latem Miłości” i hippisowskimi ideałami, Stooges uwolnili coś znacznie mroczniejszego, surowszego i bardziej niebezpiecznego. Stali się najważniejszymi pionierami „proto-punka”: bez nich nie istnieliby Sex Pistols, Ramones czy Nirvana.

Zespół powstał w 1967 roku. Wokalista James Osterberg (pseudonim artystyczny Iggy Pop) wcześniej grał jako perkusista w lokalnych zespołach bluesowych i garażowych. Dołączyli do niego bracia Asheton – Ron (gitara) i Scott (perkusja) – oraz Dave Alexander (bas).

W wczesnym okresie, kiedy występowali jeszcze pod nazwą The Psychedelic Stooges, ich występy były raczej awangardowymi performansami niż tradycyjnymi koncertami. Iggy chętnie używał sprzętów domowych – takich jak odkurzacz czy mikser – do tworzenia sprzężonego, hałaśliwego brzmienia. Scott Asheton bębnił na beczkach po oleju, a Ron grał hipnotyczne, powtarzalne riffy. Według tekstu dokumentu, Iggy inspirował się krótkością i prostotą programów telewizyjnych (takich jak Howdy Doody czy Soupy Sales): chciał, aby jego teksty nie były dłuższe niż 25 słów, dzięki czemu każde słowo zyskiwało na wadze.

Reputacja Stooges opierała się nie tylko na ich muzyce, ale także na ekstremalnej obecności scenicznej Iggy''ego Popa. Był jednym z pierwszych wykonawców, którzy regularnie rzucali się w tłum (stage diving). Podczas występów często smarował się masłem orzechowym lub surowym mięsem, ranił się odłamkami szkła i nieustannie prowokował widzów. Według opisu filmu, zespół podchodził do występów w sposób „nie-show-biznesowy”: często przez 10-15 minut po prostu stroili instrumenty na scenie, co jeszcze bardziej fascynowało publiczność.

Na początku lat siedemdziesiątych zespół znalazł się na skraju rozpadu. Uzależnienie od heroiny i alkohol całkowicie wyniszczyły członków. Dokument określa ich ostatnią trasę jako „marsz śmierci”, podczas której grali w barach motocyklowych, a publiczność rzucała w nich butelkami. Wytwórnie płytowe odwróciły się od nich, a członkowie zespołu popadli w biedę. W 1974 roku Stooges ostatecznie się rozwiązali, członkowie szukali cywilnych zajęć (np. kierowca ciężarówki lub inżynier elektronik), a Iggy Pop rozpoczął karierę solową.

Przez dziesięciolecia wydawało się, że Stooges pozostaną jedynie przypisem w historii, ale pokolenie punka i grunge''u (Nirvana, Sonic Youth, Mudhoney) czciło ich jak świętych. Kurt Cobain nazwał Raw Power swoim ulubionym albumem.

W 2003 roku zespół nieoczekiwanie reaktywował się. Mike Watt (The Minutemen) przejął gitarę basową, a Stooges w końcu otrzymali uznanie, którego odmówiono im w latach siedemdziesiątych: grali na wyprzedanych festiwalach na całym świecie. W 2010 roku zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame.

Historia Stooges zakończyła się ostatecznie w 2016 roku, kiedy to po śmierci Scotta Ashetona i Steve''a Mackaya Iggy Pop ogłosił zakończenie działalności zespołu.

Ich wpływ jest nieoceniony. Pokazali, że muzyka rockowa nie polega na technicznej wirtuozerii, ale na surowej szczerości i bezkompromisowej energii. Jak ujął to Iggy Pop w swoim przemówieniu podczas wprowadzania do Hall of Fame: „Muzyka to życie, a życie to nie interes”. Stooges pozostają trwałym pomnikiem czasu, w którym muzyka mogła jeszcze być naprawdę niebezpieczna.